Το 1993 συνεργάστηκα με το Εθνικό Θέατρο και συμμετείχα στις παραστάσεις: «Σταχτοπούτα» Ροσσίνι, «Η μοναξιά των σκουληκιών» Ν. Περέλη, «Βασιλιάς Μίδας» Τζιάνι Ροντάρι, «Νεφέλες» Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Δαμάτη Κοραή, «Αχαρνείς» Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου, «Όρνιθες» Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου. Τέλος στην Κεντρική Σκηνή έπαιξα στο έργο των Γιαννακόπουλου – Σακελλάριου «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου.

Το φθινόπωρο του 1995 δημιουργείται στο Θέατρο Παξινού (REX) από το Εθνικό, το Παιδικό Στέκι. Εκεί συμμετείχα στις πρώτες επιτυχημένες παραστάσεις «Ωραία κοιμωμένη», «Κοπέλια», «Εκκλησιάζουσες» Αριστοφάνη, όλες σε σκηνοθεσία Κάρμεν Ρουγγέρη. Όλες αυτές οι παραστάσεις είχαν την τύχη να περιοδεύσουν κατά τους θερινούς μήνες σε πολλές πόλεις της περιφέρειας και να παιχθούν σε ανοιχτά Αρχαία και Δημοτικά Θέατρα.

Τις χειμερινές περιόδους 1999 – 2001 συμμετείχα στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου σε σεμινάρια που αφορούσαν τον Αρχαίο Δράμα και σε παραστάσεις όπως: «Ατρειδικός κύκλος» του Ευριπίδη σε προσαρμογή σκηνοθεσία Ν. Περέλη, «Λεόντιος και Λένα» του Γκ. Μπύχνερ σε σκηνοθεσία Στέλιου Παυλίδη, «Το τίποτα» του Ηρακλή Γιάννου και «Οι εγκλωβισμένοι» δραματουργική σύνθεση από έργα του Ερρίκου Ίψεν.

 Όταν με φώναξε ο Αλμπέρτο Εσκενάζι να συνεργαστούμε στο Θέατρο Μεσογείου, το έκανα και σε τρεις θερινές σεζόν (2000 – 2001 – 2002) ανεβάσαμε τον «Αλέξη Ζορμπά» του Νίκου Καζαντζάκη και το «Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα» του Ντάριο Φο, στην Αθήνα και σε περιοδεία. Από φέτος (2002 – 2003) ξανασυνεργάζομαι με το Εθνικό Θέατρο για το ανέβασμα του τελευταίου έργου του Παντελή Χορν «Σέντζας» στην Νέα Σκηνή.

Δυστυχώς στην δική μου εποχή ο ελληνικός κινηματογράφος δεν είχε την άνθιση που είχε μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του ΄60. Έτσι μπόρεσα και έπαιξα σε τέσσερις κινηματογραφικές ταινίες «17 σφαίρες για ένα άγγελο», «Χάραμα» του Α. Μπίστικα, «Ο καλός, ο κακός και ο άχρηστος», «Πατρίς, ληστεία, οικογένεια».

Βρέθηκα όμως στην άνοδο της ελληνικής τηλεόρασης, πρώτα ασπρόμαυρη και εν συνεχεία έγχρωμη και σήμερα όχι μόνο κρατικής αλλά και ιδιωτικής. Έχω συμμετάσχει σε μερικές δημοφιλείς σειρές, όπως: «Μεγάλος ξεσηκωμός» Γ. Σκαλενάκη, «Ετυμηγορία» Π. Σκλάβος, «Η λάμψη των άστρων» Π. Σκλάβος, «Ταξίδι» Α. Τέμπος, «Φως του αυγερινού» Ερ. Ανδρέου, «Αργώ» Δ. Ποντίκας, «Γιούγκερμαν» Κ. Λυχναράς, «Το άναμα της φωτιάς» Γρ. Γρηγορίου, «Αξιότιμοι κύριοι» Τ. Παπαγιαννίδης, «Η εξαφάνιση του Τζων Αυλακιώτη» Ερ. Ανδρέου, «Το σπίτι της θείας» Γ. Διαμαντόπουλος, «Το μπουρίνι» Γ. Διαμαντόπουλος, « Το μυστικό του Άρη Μπονσαλέντη» Β. Σερντάρης, «Τα καημένα» Γ. Διαμαντόπουλος, «Επιστροφή» Α. Τέμπος, «Τι ξέρει ο κύριος Αλεξίου» Ν. Κουτελιδάκης, « Το φάντασμα» Γ. Διαμαντόπουλος, « Το πάρκινγκ» Α. Τέμπος, «Γυμνό κορίτσι» Φρ. Κάραμποτ, «Η τιμή και το χρήμα» Δ. Ποντίκας, «Πατήρ Υιός και Πνεύμα» Α. Τέμπος, «Τα επτά κακά της μοίρας μου» Γ. Κωνσταντίνου.

Ενεργοποιήθηκα συνδικαλιστικά αρχικά στο Σ.Ε.Η. με μια θητεία προϊστάμενου της Εξελεγκτικής Επιτροπής και δύο θητείες στο Δ.Σ. του Σ.Ε.Η. Το 1994 με άλλους συναδέλφους ιδρύσαμε τον Οργανισμό για την είσπραξη των συγγενικών δικαιωμάτων των ελλήνων ηθοποιών «ΔΙΟΝΥΣΟΣ» όπου κατέχω την θέση του ταμία.

Από την πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε και συζητήσαμε με την αγαπητή συνάδελφο Άννα Φόνσου το όραμά της για να ιδρυθεί «Το Σπίτι του Ηθοποιού» συμφώνησα για την αναγκαιότητα του και από την θέση του Γενικού Γραμματέα, όπου έχω εκλεγεί, κάνω ότι μπορώ.

«Το Σπίτι του Ηθοποιού» αρχικά ιδρύθηκε σαν σωματείο και από φέτος (2002) λειτουργεί ως Ίδρυμα. Οι στόχοι του και οι προοπτικές του αναγνωρίστηκαν όχι μόνον από μια σειρά χορηγών που ενισχύουν τα προγράμματα μας, αλλά και από την πολιτεία η οποία μας ενέταξε στην χρηματοδότηση του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης για την αποπεράτωση των κτιριακών μας εγκαταστάσεων. Πιστεύω ότι πολύ σύντομα θα αποδείξει την χρησιμότητά του.